ادبیات رویکرد تربیتی ( کلاس شیشه ای )

نمی دونم شما تا حالا برای رسیدن به هدفی تلاش کردید و نشده ؟!

اون موقع چیکار کردید؟

امروز به این فکر می کردم که چرا ما در برخی  کارها شکست می خوریم؟

به جواب هایی رسیدم . شاید بد نباشه اونها رو با شما دانش آموزان و هم کلاسی های عزیز ، در میان بگذارم.

به این نتیجه رسیدم که استمرار و پایداری کلید باز کردن تمام قفل هاست.

شکست یک پله است، شکست به ما نشان می ده که دفعه بعد ، چه کارهایی رو نباید انجام بدیم.

فقط باید یادمون باشه که

 اهداف ما دقیق و جزیی و مشخص باشه قابل اندازه گیری باشه

 و همیشه بتونیم ، وضعیت خودمون رو در مسیر هدفمون ، مشخص کنیم ، که کجا قرار داریم؟!

تا بتونیم با درک درستی از وضعیت خودمون به مسیر حرکت برسیم و اون رو ادامه بدیم.

از شکست نترسیم

شکست بخشی از مسیر موفقیت ما هست.

شکست مشکل نیست شکست چالش است… چالش برای انجام بهتر دفعه بعد، که باید بر آن غلبه کنیم.

این مسیر هرچه بیشتر طول بکشد

زمانی که به هدف خودتون برسید شیرین تر و لذت بخش تر خواهد بود

یادتون باشه

همه ما قادر به دستیابی به تمام اهداف شگفت انگیز زندگی مون هستیم

اما

برای دستیابی به اهدافمان باید پشتکار و تلاش داشته باشیم.

موفقیت ها از اونی که فکر می کنید به شما نزدیکتر هستند فقط باید تلاش کرد تا به اونها رسید، دوستان من.

امیدوارم سرما و و یخبندان برای هیچ کس، دردسری درست نکرده باشد. 

اما سهم عمان از این برف 

فقط تندباد بود و طوفانی شدن دریا و شکستن شاخ و برگ درختان

          اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا اَبا عَبْدِاللّهِ

وَ عَلَى الاَْرْواحِ الَّتى حَلَّتْ بِفِنآئِكَ

عَلَيْكَ مِنّى سَلامُ اللّهِ

اَبَداً ما بَقيتُ وَ بَقِىَ اللَّيْلُ وَ النَّهارُ

وَلا جَعَلَهُ اللّهُ اخِرَالْعَهْدِ مِنّى لِزِيارَتِكُمْ

اَلسَّلامُ عَلَى الْحُسَيْنِ

وَ عَلى عَلِىِّ بْنِ الْحُسَيْنِ

وَ عَلى اَوْلادِ الْحُسَيْنِ

وَ عَلى اَصْحابِ الْحُسَيْنِ

فَتَبَارَكَ_اللَّهُ_أَحْسَنُ_ الْخَالِقِينَ 

وین همه نقش عجب 
بر در و دیوار وجود 

هر که فکرت نکند 
نقش بود بر دیوار 

┄┄┅┅🍃✿❀💜❀🍃✿┅┅┄
 الهی! 
دلی ده، كه در آن آتش هوی نبود، و سینه‌ای ده، كه در آن رزق و ریا نبود.
 
الهی! 
اگر یك بار گویی بنده من، از عرش بگذرد خنده من.
 
الهی! 
بر هر كه داغ محبّتِ خود نهادی، خِرمن وجودش را به باد نیستی در دادی. 

الهی! 
من كیستم كه تو را خواهم، چون از قیمت خود آگاهم، از هر چه می‌پندارم كمترم، و از هر دمی كه می‌شمارم بدترم. 

الهی! 
فراق، كوه را هامون كند، هامون را جیحون كند، جیحون را پر خون كند. دانی كه با این دل ضعیف، چون كند؟
 
الهی! 
اگر مستم و اگر دیوانه‌ام، از مقیمان این آستانه‌ام، آشنایی با خود ده كه از كائنات بیگانه‌ام. 

الهی! 
در سرْ آب دارم، در دلْ آتش، در ظاهرْ ناز دارم، در باطنْ خواهش، در دریایی نشستم كه آن را كران نیست. به جان من، دردی است كه آن را درمان نیست، دیده من بر چیزی آید كه وصف آن بر زبان نیست!  پیوسته دلم دم از رضای تو زند جان در تن من نفس برای تو زند  گر بر سر خاك من گیاهی روید از هر برگی بوی وفای تو زند

الهی! 
مكش این چراغ افروخته را، و مسوزان این دل سوخته را، و مَدَر این پرده دوخته را، و مران این بنده آموخته را. 

#خواجه_عبدالله_انصاری

آمیـن‌یـارب‌الـعـالـمیـن

┄┄┅┅🍃✿❀💜❀🍃✿┅┅┄┄

آه از غمی که تازه شود با غمی دگر 

جز همدلی نباشـدمان مـرهمی دگر

مورچه‌ها منطق فوق العاده‌ای دارند که می‌تواند برای استراتژیست‌ها الهام بخش باشد.

✅ منطق مورچه‌ای دارای ۴ قسمت است:  

🔸اولین بخش آن این است: 
«یک مورچه هرگز تسلیم نمی شود»

منطق خوبی است، اگر آنها به سمتی پیش بروند و شما سعی کنید متوقف‌شان کنید به دنبال راه دیگری می‌گردند.
بالا می‌روند، پایین می‌روند، دور می‌زنند.
آنها به جستجوی خود برای یافتن راه دیگر ادامه می‌دهند.
چه منطق قدرتمندی؛ هرگز از جست و جوی راهی که تو را به مقصد مورد نظر می‌رساند دست نکش.

🔸بخش دوم این است:
«مورچه‌ها کل تابستان را زمستانی می‌اندیشند»
این نگرش مهمی است. نمی‌توان اینقدر ساده لوح بود که گمان کرد تابستان برای همیشه ماندگار است.
پس مورچه‌ها وسط تابستان در حال جمع آوری غذای زمستانشان هستند.
آینده نگری اصل مهمی است و باید در تابستان فکر طوفان را هم کرد.
باید همچنان که از آفتاب و شن لذت می برید به فکر سنگ و صخره هم باشید.

🔸سومین بخش از منطق مورچه این است:
«مورچه‌ها کل زمستان را مثبت می‌اندیشند»
این هم مهم است.
در طول زمستان مورچه‌ها به خود یادآور می‌شوند که این دوران زیاد طول نمی‌کشد‌؛ به زودی از اینجا بیرون خواهیم رفت‌. و در اولین روز گرم‌، مورچه‌ها بیرون می‌آیند.
اگر دوباره سرد شد آنها برمی‌گردند زیر ، ولی باز در اولین روز گرم بیرون می‌آیند . آنها برای بیرون آمدن نمی‌توانند زیاد منتظر بمانند.

🔸و اما آخرین بخش:
یک مورچه در تابستان چه قدر برای زمستان خود جمع می‌کند؟
«هر چه قدر که در توانش باشد»
چه منطق فوق العاده‌ای است این منطق که هر چه قدر در توانایی‌ات است.

💥یک بار دیگر با هم مرور کنیم:
1⃣ هرگز تسلیم نشو
2⃣ آینده را ببین (زمستانی بیاندیش)
3⃣ مثبت بمان (تابستان را به خاطر بسپار)
4⃣ همه تلاشت را بکن

دانستن دلیل انتخاب اسم ها موضوعی جالب و البته شیرین و جذاب است . مثلاً این چند واژه را دقت بفرمایید: 

🔸مرد از مُردن است . زيرا زايندگي ندارد .مرگ نيز با مرد هم ريشه است.

🔸زن از زادن است و و واژه ی زِندگي نيز از زن گرفته شده است . (زن + دگی)

🔸دختر از ريشه « دوغ » است که در ميان مردمان آريايي به معني« شير « بوده و ريشه واژه‌ي دختر « دوغ دَر » بوده به معني « شير دوش » زيرا در جامعه کهن ايران باستان کار اصلي او شير دوشيدن بود . 
به daughter در انگليسي توجه کنيد. واژه daughter نيز همين دختر است gh در انگليس کهن تلفظي مانند تلفظ آلماني آن داشته و « خ » گفته مي شده. در اوستا اين واژه به صورت دوغْــذَر doogh thar و در پهلوي دوخت آمده است. دوغ‌در در اثر فرسايش کلمه به دختر تبديل شد.

🔸اما پسر ، « پوسْتْ دَر » بوده . کار کندن پوست جانوران بر عهده پسران بود و آنان چنين ناميده شدند.

پوست در، به پسر تبديل شده است .در پارسي باستان puthar پوثرَ و در پهلوي پوسَر و پوهر و در فارسی امروز پور و در هند باستان پسورَ است.

در بسياري از گويشهاي کردي از جمله کردي فهلوي ( فَيلي ) هنوز پسوند « دَر » به کار مي رود . مانند « نان دَر » که به معني « کسي است که وظيفۀ غذا دادن به خانواده و اطرافيانش را بر عهده دارد.»

🔸حرف « پـِ » در «پدر » از پاييدن است . پدر يعني پاينده کسي که مي‌پايد . کسي که مراقب خانواده‌اش است و آنان را مي‌پايد .پدر در اصل پايدر يا پادر بوده است. جالب است که تلفظ « فادر » در انگليسي بيشتر به « پادَر » شبيه است تا تلفظ «پدر» !

🔸 خواهر ( خواهَر ) از ريشه «خواه » است يعني آنکه خواهان خانواده و آسايش آن است. خواه + ــَر يا ــار . در اوستا خواهر به صورت خْوَنگْهَر آمده است .
 
🔸برادر نيز در اصل بَرا + در است . يعني کسي که براي ما کار انجام مي‌دهد. يعني کار انجام‌دهنده براي ما و براي آسايش ما .

🔸« مادر » يعني « پديد آورنده‌ي ما » .

بن مایه:
فرهنگ ریشه شناختی زبان فارسی،دکتر محمد حسن دوست، ناشر: فرهنگستان زبان و ادب فارسى، ۱۳۸۳

تقدیم به والدین گرامی و معلمان عزیز

بیشتر ما از روی عادت کارهای روزمره رو انجام می دهیم و کمتر تلاش می کنیم که راه های خلاقانه ای را برای انجام امور انتخاب کنیم . این کلیپ کوتاه رو ببینید شاید نظرتون عوض شد.

این ویدیو بیش از ۳۰ میلیون بار در یوتیوب مشاهده شده است  .

خفاش، پرنده شب
در خطبه ای از امیرمؤمنان حضرت علی علیه السلام درباره شگفتی های آفرینش خفاش چنین آمده است: «از زیبایی های صنعت پروردگاری و شگفتی های آفرینش او، همان اسرار پیچیده حکیمانه در آفریدن خفاشان است. روشنی روز که همه چیز را می گشاید، چشمانشان را می بندد و تاریکی شب که هر چیز را به خواب فرو می برد، چشمان آن ها راباز می کند.... روشنی آفتاب، خفاش را از رفتن در تراکم نورهای تابنده اش باز می دارد و در خلوتگاه های تاریک پنهان می سازد؛ که خفاش از حرکت در نور درخشان ناتوان است. پس او در روز پلک ها را بر سیاهی دیده ها اندازد و شب را چونان چراغی برمی گزیند که در پرتو تاریکی آن، روزی خود را جستجو می کند و سیاهی شب، دیده های او را نمی بندد و به خاطر تاریکی زیاد، از حرکت و تلاش باز نمی ماند. آن گاه که خورشید پرده از رخ بیفکند و سپیده صبحگاهان بدمد و لانه تنگ سوسمارها از روشنی آن روشن شود، خفاش پلک ها بر هم می نهد و بر آن چه در تاریکی شب به دست آورده، قناعت می کند».
بال خفاش
در سخنانی از امیرمؤمنان علیه السلام ، درباره شگفتی های خلقت بال های خفاش می خوانیم: «پاک و منزه است خدایی که شب را برای خُفاشان چونان روز روشن و مایه به دست آوردن روزی قرار داد، و روز را چونان شب تار، مایه آرامش و استراحت آن ها انتخاب فرمود، و بال هایی از گوشت برای پرواز آن ها آفرید، تا به هنگام نیاز به پرواز، از آن استفاده کنند. این بال ها همانند لاله های گوش اند، بی پر و بدون رگ های اصلی، اما تو جای رگ ها و نشانه های آن را به خوبی مشاهده می کنی.
خداوند برای خفاشان دو بال قرار داد، نه آن قدر نازک که درهم بشکند ونه چندان محکم که سنگینی کند. آن ها پرواز می کنند، در حالی که فرزندانشان به ایشان چسبیده و به مادر پناه برده اند. اگر فرود آیند، با مادر فرود می آیند و اگر بالا روند، با مادر اوج می گیرند. از مادرانشان جدا نمی شوند تا آن هنگام که اندام جوجه نیرومند و بال ها، قدرت پرواز کردن پیدا کند و بداند که راه زندگی کردن کدام است و مصالح خویش را بشناسد. پس پاک و منزه است پدید آورنده هر چیزی که بدون هیچ الگویی باقی مانده از دیگری، هستی را آفرید».

اربعین در لغت به معنی چهلم است و در اصطلاح به بیستم صفر ۶۱ هجری قمری، چهلمین روز جان باختن حسین بن علی فرزند علی بن ابی طالب و فاطمه زهرا، امام سوم شیعیان اطلاق می‌گردد. اربعین، مطابق نظر شیخ مفید در مسارالشیعه و شاگردش شیخ طوسی در مصباح المتهجد، زمان بازگشت اهل حرم از شام (دمشق) به مدینه است. همچنین بنا بر نقل ایشان، جابر بن عبدالله انصاری صحابی برجسته پیامبر(ص) به عنوان نخستین زائر حضرت حسین بن علی(ع)، در این روز وارد کربلا شده و زیارت اربعین را بجا آورده‌است. ابراهیم آیتی نیز می‌نویسد: «جابر بن عبدالله انصاری … بیستم ماه صفر، درست چهل روز بعد از شهادت امام وارد کربلا شد و سنت زیارت اربعین امام به دست او تأسیس گردید». بر این اساس «از همان آغاز که تاریخش معلوم نیست، شیعیان به حرمت آن، زیارت اربعین می‌خوانده‌اند.» زیارت اربعین تنها دربارهٔ حسین بن علی (ع) وارد شده و هیچ پیشینه‌ای را نمی‌توان برای اربعین و اعمال مربوط به این روز تا پیش از حادثه عاشورا تصدیق کرد و این ویژگی و امتیاز، تنها برای حسین بن علی دانسته شده‌است. در تقویم رسمی ایران این روز تعطیل می‌باشد. البته در باب علت اهمیت این روز نزد عرف شیعیان، برخی گزارش‌های تاریخی مبنی بر حضور بازماندگان اهل بیت امام در کربلا در روز اربعین از عوامل توجه خاص ایشان به اربعین است. در برخی منابع تاریخی مانند کتاب نزهه الزاهد اسیران شام یعنی بازماندگان کشته‌شدگان کربلا در چهلمین روز کشته شدن حسین بن علی(ع) به کربلا رسیدند.

زندگی گاه به کام است و بس است؛
زندگی گاه به نام است و کم است؛
زندگی گاه به دام است و غم است؛
چه به کام و
چه به نام و
چه به دام…
زندگی معرکه همت ماست…زندگی می گذرد…
زندگی گاه به نان است و کفایت بکند؛
زندگی گاه به جان است و جفایت بکند‌؛
زندگی گاه به آن است و رهایت بکند؛
چه به نان
و چه به جان
و چه به آن…
زندگی صحنه بی تابی ماست…زندگی می گذرد…
زندگی گاه به راز است و ملامت بدهد؛
زندگی گاه به ساز است و سلامت بدهد؛
زندگی گاه به ناز است و جهانت بدهد؛
چه به راز
و چه به ساز
و چه به ناز…
زندگی لحظه بیداری ماست زندگی می گذرد.

ادیسون می‌گوید: موفقیت من دو دلیل مهم دارد :

یکی پشتکار فراوانی که داشتم و دیگری مادرم که همیشه با شوق تمام مرا نابغه خطاب می‌کرد. طوری که باورم شد نابغه هستم و به اینجایی که هستم، رسیدم!